บทที่ 3 3 ชอกโกแลตเย็นเป็นเหตุ

“ใครจะไปเจอใครได้วะ เพ้อเจ้อ” เอกณัฐส่ายหัวดิกอย่างไม่ใส่ใจ แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธความตื๊อของเพื่อนสนิทไม่ได้อยู่ดี… ใครจะไปล่วงรู้ได้เล่าว่า โชคชะตาที่ขีดเส้นให้พวกเขาต้องแยกย้ายกันไปเติบโตคนละมุมเมือง กำลังจะเหวี่ยงให้เส้นทางของชายหนุ่มผู้แบกหัวใจช้ำ ๆ กับหญิงสาวที่เพิ่งเดินทางมาฉลองอิสรภาพ กลับมาโคจรบรรจบกันท่ามกลางสายหมอกหนาของดอยสูงในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้อย่างไม่คาดฝัน

แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องกระทบผืนป่าสีเขียวขจี ณ จุดชมวิวยอดฮิตบนดอยสูง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเดอะแก๊งนำโดยบัวชมพู น้ำ เค้ก และเพื่อน ๆ ดังเคล้ามากับสายลมเย็น พวกเขากำลังสนุกสนานกับการถ่ายรูปเก็บภาพความประทับใจในทริปฉลองเรียนจบ โดยมีโปรดและภูผาคอยช่วยถือกระเป๋าและอุปกรณ์ถ่ายภาพให้ไม่ห่าง

ในขณะเดียวกัน ที่ลานจอดรถอีกฝั่งหนึ่ง… เอกณัฐ ที่โดนเหนือลากตัวให้ขึ้นมาสูดอากาศบนดอยเพื่อแก้เซ็ง ก็ก้าวเท้าลงจากรถจักรยานยนต์คันเก่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย สายตาคมกวาดมองไปรอบตัวอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก

“เพื่อน ๆ ฟังฉันหน่อย! เราแวะคาเฟ่ตรงหัวโค้งนั้นก่อนได้ไหม ฉันอยากไปถ่ายรูปเช็กอิน มันเป็นคาเฟ่ที่คนมาที่นี่รีวิวโคตรเยอะเลย นะ ๆ โปรด แวะให้บีบีหน่อยนะ”

บีบี สาวสายแฟชั่นตัวแม่เอ่ยปากอ้อนเสียงหวานพรางชี้ชวนให้ทุกคนมองไปยังคาเฟ่สไตล์กระจกใสหลังคาทรงจั่วที่ตั้งอยู่ริมเนินเขา ทัศนียภาพรอบด้านรายล้อมด้วยต้นสนและไอหมอกจาง ๆ ชวนให้หลงใหล ในเมื่อทุกคนในรถต่างพากันเงียบกริบเพราะยังเพลียจากการเดินทาง บีบีจึงหันไปงัดไม้ตายสุดท้ายใส่พลขับจำเป็นทันที

“เออ ๆ ตรงไหนนะ… ข้างหน้านี้ใช่ไหม” โปรดถอนหายใจเบา ๆ อย่างจำยอมแต่ก็ยอมหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าลานจอดของคาเฟ่ตามคำขอ

“ใช่ ๆ เค้ก ไปถ่ายรูปกันนะ บรรยากาศดีต่อใจมากแก” บีบีหันไปชวนเค้กที่พกกล้องฟิล์มรุ่นคลาสสิกคู่ใจเตรียมพร้อมลั่นชัตเตอร์อยู่ตลอดเวลา

เมื่อรถจอดสนิท เดอะแก๊งต่างทยอยก้าวลงจากรถแล้วพากันเดินเรียงแถวเข้าไปในตัวร้านที่ตกแต่งด้วยโทนไม้และกระจกบานใหญ่เพื่อสั่งเครื่องดื่มคลายความเหนื่อยล้า บัวชมพูที่เดินตามหลังเพื่อน ๆ มาติด ๆ กวาดสายตามองเมนูครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากสั่งกับพนักงาน “ขอช็อกโกแลตเย็นหวานร้อยค่ะ”

ทว่า ในจังหวะเดียวกับที่เธอกำลังจะก้าวเดินไปหาที่นั่งเพื่อรอเครื่องดื่ม… ร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งผลักประตูเดินสวนเข้ามาจากด้านนอกพอดี ด้วยความที่เอกณัฐเป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ความสูงของเขาอยู่ที่ 189 ซม. เมื่อเทียบกับผู้หญิงไทยไซส์มินิแล้ว เขาย่อมมองไม่เห็นพวกเธออยู่แล้ว

“รับอะไรดีคะ?”

“ของเอสเพรสโซ่หวานน้อยครับ เฮ้ย....เอากาแฟไหมเพื่อน”

“ไม่อ่ะ ”เขาปฏิเสธเหนือ ก่อนที่ชายหนุ่มหันไปสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานด้วยน้ำเสียงเรียบราบเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า “ขอช็อกโกแลตเย็นหวานน้อยครับ”

“คิวที่ 70 ครับ! ช็อกโกแลตเย็นหวานร้อยหนึ่งที่ค่ะ! คิวที่ 71 สองแก้วค่ะ” เสียงใสของพนักงานร้านกาแฟดังขึ้นเรียกความสนใจจากลูกค้าบริเวณเคาน์เตอร์บาร์

บัวชมพูที่ยืนรออยู่ใกล้ ๆ รีบก้าวเข้าไปรับแก้วจากพนักงานด้วยรอยยิ้ม เธอก้มมองดูหลอดและหยิบแก้วทรงสูงมาถือไว้โดยไม่ได้เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อยว่าแก้วในมือคือเครื่องดื่มของใครอีกคน

ในขณะเดียวกัน ที่โต๊ะริมระเบียงด้านนอก… เอกณัฐที่กำลังนั่งชมวิวทิวทัศน์ขุนเขาอยู่ห่างออกไป เอ่ยปากวานเพื่อนสนิท “ไอ้เหนือ มึงลุกไปเอาดิ ขี้เกียจลุกว่ะ”

“เออ ๆ ใช้จังวะคุณชาย” เหนือส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะลุกเดินไปที่เคาน์เตอร์ และรับแก้วช็อกโกแลตเย็นคิวที่ 71 กลับมาวางลงตรงหน้าเอกณัฐ

ด้วยความที่ทั้งสองแก้วถูกชงและใส่ปลอกกระดาษหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ แถมยังเป็นเมนูช็อกโกแลตเย็นเหมือนกัน ทำให้อุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ จากความบังเอิญเกิดขึ้นโดยไม่มีใครรู้ตัว… แก้วที่บัวชมพูถืออยู่และแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะของเอกณัฐถูกสลับสับเปลี่ยนกันไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทว่าทั้งคู่ก็ต่างฝ่ายต่างหยิบแก้วของตัวเองขึ้นมาดูดดื่มเพื่อดับกระหาย โดยที่เส้นทางชีวิตของทั้งคู่ยังคงคลาดกันไปเพียงแค่เอื้อม และต่างคนก็ยังคงไม่รู้ตัวเลยว่าอีกฝ่ายอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี้เอง

“อะไรวะ นี่หวานน้อยแล้วเหรอเนี่ย?” เอกณัฐบ่นพึมพำกับตัวเองขณะเดินออกไปที่รถจักรยาน โดยไม่ได้สนใจกลุ่มเพื่อน ๆ ของบัวชมพูที่ยืนหัวเราะคิกคักถ่ายรูปอยู่อีกมุมหนึ่งของร้าน

เมื่อบัวชมพูกลับมาถึงโต๊ะที่เพื่อน ๆ นั่งล้อมวงรออยู่ เธอก็ไม่รอช้า รีบยกแก้วช็อกโกแลตเย็นขึ้นมาดูดลิ้มรสชาติความหวานเพื่อดับกระหายทันที ทว่า… ทันทีที่น้ำหวานสัมผัสลงบนปลายลิ้น ใบหน้าหวานใสที่เคยสดชื่นกลับต้องขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันด้วยความขัดใจ เพราะรสชาติที่ได้รับกลับมีแต่ความจืดชืด ไม่มีความเข้มข้นหรือความหวานเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

“อื้อหือ… ทำไมมันจืดสนิทแบบนี้เนี่ย?” บัวชมพูอุทานออกมาเสียงดังด้วยความหงุดหงิด พลางดึงหลอดออกจากปากแล้วมองหน้าแก้วด้วยความงุนงง

“เป็นอะไรไปชมพู ชอกโกแลตมีปัญหาเหรอ?” เสียงทุ้มของโปรด ที่ยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความห่วงใยและใส่ใจในทันที ชายหนุ่มโน้มตัวลงมองแก้วในมือเพื่อนสาวด้วยความสงสัย

บัวชมพูส่ายหน้าแรง ๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังเบา ๆ “โวะ… แย่ชะมัด เดี๋ยวฉันเดินกลับไปเคลียร์ก่อนนะ ปล่อยไว้แบบนี้มีหวังหงุดหงิดไปทั้งวันแน่ ๆ”

ว่าแล้วหญิงสาวก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยความเร่งรีบ แล้วจ้ำอ้าวเดินกลับเข้าไปในตัวร้าน ตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์บาร์ด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงขึ้นเล็กน้อยจากความไม่สบอารมณ์

บทก่อนหน้า
บทถัดไป